فلسفه از نظر بسیاری از صاحب نظران، دریای مواج و خون فشانی است، که قایق کوچک اندیشه را در تلاطم خود واژگون می کند.
فلسفه از این منظر پای آدمی را به قید عقل بسته، و راه رفتن به یقین را مسدود می کند. فلسفه امید های زیادی آفریده و ادعاهای گسترده ای نیز دارد، اما در حقیقت امیدی واهی است. قماری بیش نیست. قماری برسر هیچ ؛ الاّ جدّیت تفکر.
اتین ژیلسون میگوید : اگر ثابت نشود (در تاریخ فلسفه) که فلسفه در نهاد و ذات خود معقول و قابل فهم است، سلسله پایان ناپذیر سیستم های ویرانگری که از تالس تا مارکس ادامه دارد، بیش از آن که منشاء امید باشد مایه یاس و ناامیدی است.[1]
ادامه مطلب را بخوانید
[1] - رج : اتین ژیلسون ،نقد تفکر فلسفی غرب، ترجمه احمد احمدی، ص 6
ادامه مطلب
+ نوشته شده در جمعه یازدهم آذر 1390ساعت 14:3 توسط عباس اسکندری
|
ما در جریان زندگی 20- 30 ساله مان از درون
کتاب ها، کلاس های درس، تجربه های شخصی و بسیاری دیگر از مجاری کسب انگاره ها، شخصیت
و حیثیت فکری خاصی پیدا کرده ایم.
اما به دلایل مختلف در خلال درون نگری و
رجوع وجدانی به خود، با ملغمه ای از اعتقادات و انگاره های مختلف رو در روییم. مجموعه
ای که در تحلیل نهایی فقط پراکندگی و تشتت خاطر ما را افزون کرده اند. حس نامطلوبی
که مدتی به عنوان شک مقدس با آن سر می کنیم . ولی اگر با هوش باشیم و خوش شانس، به
زودی درک می کنیم که این حس برآمده از شک و تردید شناختی صرف نیست، بلکه بیشتر محصول
نوعی عدم تکلیف حاصل از تشّتت اطلاعات ورودی و سازمان نیافتن آنها است.
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان 1390ساعت 13:6 توسط عباس اسکندری
|
مدالیته یا وضعیت نگرش مدلی، همچون چراغ های نورافکن، تاریک خانه ذهن ما را کم و بیش و تا اندازه ای روشن می کنند. اما همچنان، مثل نورافکن، این نورافشانی تنها در جهت خاصی است و بسیاری از مناطق دیگر هنوز تاریک می مانند.
خوب ! ممکن است سوال کنید پیشنهاد ما چیست؟ کدام نگرش و مدل تفکر را برگزینیم. یا بدون اقبال نسبت به مدل های فکری، تنها بر روش ها تکیه کنیم؟
باید عرض کنم که در اینجا تصمیم خیلی مشکل است. اولاً هر یک از این مدل ها توابعی دارد که ممکن است دل ما حاضر به پیروی از آن نباشد. چون با آن ها خو نکرده و بلکه با عکس آن موافق بوده است.
ادامه مطلب
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم آبان 1390ساعت 13:6 توسط عباس اسکندری
|
سلام . هم اندیشی در باره پاره ای از گزاره های رایج (همجون موضوعی در دایره کنش اجتماعی) می تواند جالب و در نوع خود آمورنده باشد. شما چه فکر می کنید؟ آیا در این اوضاع آشفته اندیشیدن و افول مدام سنت تفکر در دانشگاه های ایران،( و بیرون از آن) و کسادی شور و حال و انگیزه تفکر انتزاعی؛ خواهید توانست فرصتی اندک از ایام هفته را برای گفتگو درباره این گزاره ها صرف نمایید؟
من در "وبلاگ گزاره ها" در تلاشم تا با هم درخصوص برخی انگاره های رایج بیندیشیم. باهم در این جا. پیشاپیش از توجه شما ممنونم.
+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم شهریور 1390ساعت 15:37 توسط عباس اسکندری
|
